Bu sayımız, modern hukuk devletinin en karanlık ve en hassas alanlarından biri olan işkence yasağı, gözaltı uygulamaları, yüksek güvenlikli infaz rejimleri ve insan haklarının korunması temasına odaklanmaktadır. Toplumsal adaletin en temel ilkesi, bireyin onurunun mutlak dokunulmazlığıdır. Bu nedenle işkenceyle mücadele, yalnızca hukuki bir çerçevede değil, aynı zamanda toplumsal bir sorumluluk olarak ele alınmalıdır. Bu sayı, hem teorik düzeyde hem de sahadaki uygulamalar üzerinden, işkence yasağının nasıl korunabileceğine dair kapsamlı bir tartışma sunmayı amaçlamaktadır.

İşkenceye karşı etkin mücadele, yalnızca ceza hukukunun sınırları içinde ele alınamaz; tıbbi, psikolojik ve sosyal destek mekanizmalarını da içeren çok boyutlu bir yaklaşım gerektirir. Bu bağlamda “İşkence Terapisi ve Paramedikal Yardım”, “İşkence Kurbanları ile İlk Karşılaşma” gibi yazılar, uygulayıcıların sahada karşılaştığı güçlükleri ve çözüm odaklı yaklaşımları irdelemektedir. Kurbanlarla ilk temasın tıbbi etik, insan hakları ve psikolojik bütünlük açısından nasıl yürütülmesi gerektiği, bu sayıdaki temel tartışma başlıklarından biridir.

Öte yandan, “Yüksek Güvenlikli” infaz rejimleri ve bu rejimlerin hukuki meşruiyeti, günümüz ceza politikalarının en tartışmalı alanlarından biridir. Yalnızca güvenlik perspektifinin öne çıkarıldığı uygulamalar, çoğu zaman insan hakları standartlarıyla çelişmekte ve devletin pozitif yükümlülüklerini zayıflatmaktadır. Bu sayıda yer alan makaleler, hem ulusal hem uluslararası hukuk açısından bu rejimlerin sınırlarını dikkatle analiz etmektedir.

Ayrıca Birleşmiş Milletler Özel Raportörü’nün yetkileri, OPCAT kapsamındaki ulusal önleyici mekanizmalar ve işkencenin tespiti açısından “İstanbul Protokolü”nün uygulama güçlükleri de kapsamlı biçimde ele alınmaktadır. Bu metinler, hem devlet organlarının hem de bağımsız izleme kurumlarının sorumluluklarını hatırlatmakta; hukukun üstünlüğünün ancak şeffaf ve denetlenebilir bir sistemle korunabileceğini vurgulamaktadır.

Toplum ve Hukuk olarak bu sayıda amacımız, işkencenin yalnızca bir insan hakları ihlali değil; aynı zamanda bir toplum düzeni sorunu olduğunu tekrar hatırlatmaktır. Adaletin sürdürülebilirliği, ancak bireyin onuruna saygı duyulan bir düzenle mümkündür. Bu doğrultuda hazırladığımız içeriklerin, hukukçulara, insan hakları savunucularına, sağlık çalışanlarına ve tüm okuyucularımıza güçlü bir referans kaynağı olmasını diliyoruz.